KURS MATURALNY

Postać iloczynowa funkcji kwadratowej

Tego się dowiesz!

Funkcję kwadratową można zapisać na trzy sposoby, a każdy z nich od razu pokazuje coś innego. Postać iloczynowa pokazuje miejsca zerowe: wystarczy spojrzeć na nawiasy. Dlatego bardzo przydaje się przy nierównościach kwadratowych, szkicowaniu wykresu, skracaniu wyrażeń wymiernych i wyznaczaniu wzoru funkcji, gdy znamy jej miejsca zerowe. W tym wpisie pokazuję, jak przechodzić do postaci iloczynowej i z powrotem, jak z niej odczytać wierzchołek i jak wyznaczyć wzór funkcji z wykresu.

1Trzy postaci funkcji kwadratowej

PostaćWzórCo od razu widać
ogólnaf(x) = ax2 + bx + cprzecięcie z osią y: (0, c)
kanonicznaf(x) = a(x − p)2 + qwierzchołek (p, q)
iloczynowaf(x) = a(x − x₁)(x − x₂)miejsca zerowe x₁ i x₂

We wszystkich trzech postaciach a jest tą samą liczbą. Postać kanoniczną opisałam w osobnym wpisie, a tutaj zajmujemy się iloczynową.

2Postać iloczynowa i co z niej odczytać

Postać iloczynowa
f(x) = a(x − x₁)(x − x₂)

x₁ i x₂ to miejsca zerowe funkcji. Iloczyn jest zerem, gdy któryś nawias jest zerem, a to się dzieje dokładnie dla x = x₁ i x = x₂.

FunkcjaaMiejsca zerowe
(x − 2)(x − 3)12 i 3
2(x − 1)(x + 4)21 i −4
−(x + 3)(x + 5)−1−3 i −5
3x(x − 7)30 i 7
12(x − 6)2126, dwukrotne
Najważniejsza pułapkaW nawiasie jest minus, więc miejsce zerowe ma znak przeciwny do tego, który widać. (x + 4) to (x − (−4)), więc miejscem zerowym jest −4, a nie 4. Najprościej przyrównać nawias do zera: x + 4 = 0, czyli x = −4.

3x(x − 7) to 3(x − 0)(x − 7), więc jednym z miejsc zerowych jest 0.

−11234567−3−2−11234xyx₁ = 1x₂ = 5Wf(x) = −½(x − 1)(x − 5)

Na wykresie funkcji f(x) = −½(x − 1)(x − 5) widać miejsca zerowe 1 i 5 prosto ze wzoru, a ujemne a = −½ mówi, że ramiona idą w dół.

3Kiedy postać iloczynowa istnieje

DeltaPostać iloczynowaPrzykład
Δ > 0a(x − x₁)(x − x₂)x2 − 5x + 6 = (x − 2)(x − 3)
Δ = 0a(x − x₀)2x2 − 6x + 9 = (x − 3)2
Δ < 0nie istniejex2 + x + 1, brak miejsc zerowych

Gdy funkcja nie ma miejsc zerowych, nie da się jej zapisać jako iloczynu czynników pierwszego stopnia. To oczywiste: gdyby się dało, nawiasy wskazywałyby miejsca zerowe.

4Z postaci ogólnej do iloczynowej

Przepis: obliczamy deltę i miejsca zerowe, a potem wpisujemy je do wzoru razem z a.

PrzykładZapisz w postaci iloczynowej f(x) = 2x2 − 2x − 12.
a = 2, b = −2, c = −12
Δ = 4 + 96 = 100√Δ = 10
x₁ = 2 − 104 = −2
x₂ = 2 + 104 = 3
f(x) = 2(x + 2)(x − 3)a przepisujemy przed nawiasy
Odpowiedźf(x) = 2(x + 2)(x − 3)
Uwaga na częsty błądNie zapominaj o a. (x + 2)(x − 3) to x² − x − 6, a nie 2x² − 2x − 12. Bez dwójki przed nawiasami funkcja ma te same miejsca zerowe, ale to zupełnie inna funkcja.
PrzykładZapisz w postaci iloczynowej f(x) = −x2 + 4x + 5.

a = −1. Δ = 16 + 20 = 36, √Δ = 6. x₁ = −4 − 6−2 = 5, x₂ = −4 + 6−2 = −1.

Odpowiedźf(x) = −(x − 5)(x + 1)
PrzykładZapisz w postaci iloczynowej f(x) = 4x2 − 4x + 1.

Δ = 16 − 16 = 0, jedno miejsce zerowe x₀ = 48 = 12. Zatem f(x) = 4(x − ½)². To samo można zapisać jako (2x − 1)², bo 4(x − ½)² = [2(x − ½)]² = (2x − 1)².

Odpowiedźf(x) = 4(x − ½)2 = (2x − 1)2

Szybciej, bez delty

FunkcjaSposóbPostać iloczynowa
x2 − 9różnica kwadratów(x − 3)(x + 3)
3x2 − 6xwyłączenie 3x3x(x − 2)
x2 + 10x + 25kwadrat sumy(x + 5)2
2x2 − 8wyłączenie 2, różnica kwadratów2(x − 2)(x + 2)

5Z postaci iloczynowej do ogólnej

Wymnażamy nawiasy, a potem mnożymy wynik przez a.

PrzykładZapisz w postaci ogólnej f(x) = 2(x − 1)(x + 3).
(x − 1)(x + 3) = x2 + 3x − x − 3każdy z każdym
= x2 + 2x − 3
f(x) = 2(x2 + 2x − 3) = 2x2 + 4x − 6a mnoży wszystkie wyrazy
Odpowiedźf(x) = 2x2 + 4x − 6

Funkcja kwadratowa to w moim kursie „Matematyka od podstaw do matury” jeden z największych działów: postać ogólna, kanoniczna i iloczynowa, miejsca zerowe, wierzchołek, nierówności i siedem zestawów zadań maturalnych. Wszystko krok po kroku, z wykresami.

Zobacz kurs na Udemy

6Wierzchołek z postaci iloczynowej

Parabola jest symetryczna, a jej oś symetrii przechodzi dokładnie w połowie między miejscami zerowymi. Dlatego pierwsza współrzędna wierzchołka to średnia miejsc zerowych:

Wierzchołek
p = x₁ + x₂2  q = f(p)
PrzykładWyznacz wierzchołek paraboli f(x) = 2(x − 1)(x − 5).

p = (1 + 5)/2 = 3. q = f(3) = 2 · (3 − 1) · (3 − 5) = 2 · 2 · (−2) = −8. Wstawiamy do postaci iloczynowej, bo tak jest najszybciej.

OdpowiedźW = (3, −8)

7Wzór funkcji z miejsc zerowych i punktu

To jeden z najważniejszych zastosowań postaci iloczynowej. Gdy znamy miejsca zerowe, wzór ma postać a(x − x₁)(x − x₂), a do wyznaczenia zostaje tylko a. Wystarczy do tego jeden dodatkowy punkt wykresu.

PrzykładWierzchołkiem paraboli jest punkt W = (1, 9), a liczby −2 i 4 to miejsca zerowe funkcji f. Wyznacz wzór funkcji.
f(x) = a(x + 2)(x − 4)wpisujemy miejsca zerowe
f(1) = 9wierzchołek należy do wykresu
a · (1 + 2) · (1 − 4) = 9
a · 3 · (−3) = 9
−9a = 9, a = −1
−3−2−112345−2−112345678910xy−24W = (1, 9)

Sprawdzenie: średnia miejsc zerowych to (−2 + 4)/2 = 1, czyli zgadza się z pierwszą współrzędną wierzchołka.

Odpowiedźf(x) = −(x + 2)(x − 4), czyli w postaci ogólnej f(x) = −x2 + 2x + 8

8Gdzie postać iloczynowa się przydaje

Przy nierównościach kwadratowych od razu widać miejsca zerowe i znak a, więc szkic paraboli rysuje się w kilka sekund. Przy wyrażeniach wymiernych, na przykład (x² − 5x + 6)/(x − 2), rozkład licznika na (x − 2)(x − 3) pozwala skrócić ułamek do x − 3 (dla x ≠ 2). Przy równaniach wielomianowych trójmian w postaci iloczynowej kończy rozkład na czynniki. Te tematy opisuję w osobnych wpisach.

Na maturze podstawowej

Postać iloczynowa jest w zestawie wzorów maturalnych CKE razem z pozostałymi postaciami funkcji kwadratowej. Na maturze pojawia się w zadaniach zamkniętych, w których trzeba odczytać miejsca zerowe albo oś symetrii z gotowego wzoru, oraz w zadaniach otwartych, w których z wykresu lub z miejsc zerowych i jednego punktu trzeba wyznaczyć wzór funkcji.

Zadanie w stylu maturalnym (zamknięte)Osią symetrii paraboli będącej wykresem funkcji f(x) = (x + 2)(x − 4) jest prosta o równaniu:

A. x = 1
B. x = −1
C. x = 2
D. x = 3

Rozwiązanie: miejsca zerowe to −2 i 4, więc oś symetrii przechodzi przez ich średnią: (−2 + 4)/2 = 1. Odpowiedź A. Odpowiedź B wychodzi, gdy odczyta się miejsca zerowe ze złymi znakami, czyli 2 i −4.

Zadanie w stylu maturalnym (otwarte)Miejscami zerowymi funkcji kwadratowej f są liczby −1 i 3, a do wykresu należy punkt (1, −8). Wyznacz wzór funkcji f w postaci ogólnej.
f(x) = a(x + 1)(x − 3)
f(1) = a · 2 · (−2) = −4a = −8wstawiamy punkt (1, −8)
a = 2
f(x) = 2(x + 1)(x − 3) = 2(x2 − 2x − 3)
f(x) = 2x2 − 4x − 6

Odpowiedź: f(x) = 2x² − 4x − 6. Polecenie wymaga postaci ogólnej, więc trzeba wymnożyć nawiasy.

9Najczęstsze błędy

Pierwszy błąd to zły znak przy odczycie miejsc zerowych: z (x + 4) ktoś odczytuje 4. Drugi to zapomnienie o a przy zapisie postaci iloczynowej. Trzeci to szukanie postaci iloczynowej przy Δ < 0. Czwarty to przy wymnażaniu nawiasów pomnożenie przez a tylko pierwszego wyrazu. Piąty to przy wyznaczaniu wzoru z miejsc zerowych przyjęcie a = 1 bez wykorzystania dodatkowego punktu. Szósty to pomylenie wzoru p = (x₁ + x₂)/2 z p = x₁ + x₂.

10Sprawdź się

Rozwiąż samodzielnie, a potem kliknij, żeby zobaczyć rozwiązanie.

1. Podaj miejsca zerowe f(x) = −3(x − 7)(x + 2).

7 i −2

2. Zapisz w postaci iloczynowej x² − 7x + 10.

(x − 2)(x − 5)

3. Zapisz w postaci iloczynowej 3x² + 3x − 6.

Δ = 81, x = 1 lub −2: 3(x − 1)(x + 2)

4. Zapisz w postaci iloczynowej x² − 16.

(x − 4)(x + 4)

5. Zapisz w postaci ogólnej (x + 3)(x − 2).

x² + x − 6

6. Wierzchołek paraboli y = (x − 2)(x − 8)?

p = 5, q = 3 · (−3) = −9, W = (5, −9)

7. Miejsca zerowe 0 i 4, punkt (2, 8). Wzór?

a · 2 · (−2) = 8, a = −2: f(x) = −2x(x − 4)

Funkcja kwadratowa krok po kroku

W kursie wideo „Matematyka od podstaw do matury” funkcja kwadratowa jest rozpisana na kolejne lekcje: wzory z tablic maturalnych, współczynniki, wszystkie trzy postaci, miejsca zerowe, wierzchołek, nierówności i siedem zestawów zadań maturalnych. Przed nią jest funkcja liniowa, a dalej wielomiany, ciągi, geometria, statystyka i prawdopodobieństwo. Oglądasz w swoim tempie i wracasz do lekcji, kiedy potrzebujesz.

Przejdź do kursu na Udemy
Facebook
Pinterest
Twitter
LinkedIn

KURS MATURALNY

Uczysz się do matury z matematyki?

Jeśli ten wpis Ci pomógł, ale masz w głowie:

„okej, ten temat ogarniam… ale co z całą resztą?”

to właśnie po to stworzyłam mój kurs maturalny.

Nie musisz skakać po przypadkowych filmach, wpisach i zadaniach ani zastanawiać się, czego uczyć się najpierw.

W kursie przechodzimy przez wszystko krok po kroku:

Najpierw Narzędziownia – czyli podstawy, na których najczęściej wykładają się zadania: ułamki, potęgi, pierwiastki, procenty, logarytmy i inne rzeczy, które „niby były”, ale jakoś nie chcą zostać w głowie.

Potem zadania maturalne – dział po dziale, dokładnie w takim stylu, jaki spotkasz na maturze.

Na końcu arkusze CKE – żebyś nie tylko znał/a teorię, ale umiał/a faktycznie usiąść do arkusza i liczyć.

Ty liczysz. Ja pilnuję, żeby to miało kolejność. 😎

Schemat jest prosty i brutalnie skuteczny:

zrozumienie → praktyka → powtórka → utrwalenie.

Zaczynasz od zera

3–4 miesiące

Masz już podstawy

4–6 tygodni