KURS MATURALNY

Usuwanie niewymierności z mianownika: 4 typy zadań

Tego się dowiesz!

Usuwanie niewymierności z mianownika: 4 typy zadań

„Usuń niewymierność z mianownika” to polecenie, które pojawia się w szkole na każdym kroku. Chodzi o to, żeby w mianowniku ułamka nie było pierwiastka. Robi się to zawsze tym samym trikiem: mnożymy ułamek przez sprytnie dobraną jedynkę. W tym wpisie pokazuję cztery typy zadań, od najprostszego do tego ze wzorem skróconego mnożenia, i każdy rozwiązuję krok po kroku.

1O co chodzi i po co to robić

Liczba niewymierna to taka, której nie da się zapisać jako ułamek zwykły, na przykład 2 albo 3. „Usunąć niewymierność z mianownika” znaczy przekształcić ułamek tak, żeby w mianowniku była zwykła liczba wymierna, a pierwiastek przeszedł do licznika.

Po co? Taki zapis łatwiej porównywać, dodawać i szacować. Ile to jest 12? Trudno powiedzieć. A 22? To połowa z około 1,41, czyli około 0,71. W odpowiedziach do zadań, także na maturze, wyniki zwykle zapisuje się właśnie bez pierwiastka w mianowniku.

Jedyny trik, którego potrzebujesz
ab=ab·kk=a · kb · k

Mnożymy licznik i mianownik przez to samo wyrażenie k. To tak, jakby pomnożyć ułamek przez 1, więc jego wartość się nie zmienia. Cała sztuka polega na tym, żeby wybrać takie k, po którym pierwiastek w mianowniku zniknie.

Przydadzą się dwa fakty: 2 · 2 = 2, czyli pierwiastek pomnożony przez siebie daje liczbę spod pierwiastka, oraz (a − b)(a + b) = a2 − b2, czyli wzór na różnicę kwadratów.

2Typ 1: sam pierwiastek w mianowniku

Sposób
ab·bb=abb

Mnożymy licznik i mianownik przez ten sam pierwiastek, który stoi w mianowniku.

Przykład12
12·22=22 · 2=22

W mianowniku 2 · 2 = 2, więc pierwiastek znika.

Odpowiedź22
Przykład63
63·33=633=23

Po usunięciu niewymierności warto sprawdzić, czy da się skrócić: 6 i 3 dzielą się przez 3.

Odpowiedź23
Przykład510
510·1010=51010=102
Odpowiedź102
Uwaga na częsty błądSkracać wolno tylko liczbę przed pierwiastkiem z liczbą w mianowniku. W 51010 skracamy 5 z 10, ale nie wolno skrócić 10 spod pierwiastka z 10 w mianowniku. 1010 to nie 1.

3Typ 2: liczba razy pierwiastek w mianowniku

Gdy w mianowniku stoi na przykład 2√3, wystarczy pomnożyć przez sam pierwiastek, bez liczby przed nim. Liczba w mianowniku i tak jest wymierna, więc nie przeszkadza.

Przykład323
323·33=332 · 3=336=32

W mianowniku: 23 · 3 = 2 · 3 = 6. Potem skracamy 3 z 6.

Odpowiedź32
Przykład1035
1035·55=10515=253
Odpowiedź253

Można też mnożyć przez 2√3 albo 3√5, czyli przez cały mianownik. Wynik po skróceniu wyjdzie ten sam, tylko liczby po drodze będą większe.

4Typ 3: suma albo różnica w liczniku

Mianownik jest taki jak w typie 1, ale w liczniku stoi kilka wyrazów. Mnożymy tak samo, tylko w liczniku trzeba pomnożyć przez pierwiastek każdy wyraz osobno.

Przykład3 − 22

Krok 1. Mnożymy licznik i mianownik przez √2

3 − 22·22=(3 − 2) · 22 · 2

Krok 2. W liczniku mnożymy każdy wyraz przez √2

3 · 2 = 6, bo pierwiastki mnożymy, mnożąc liczby pod nimi. 2 · 2 = 22.

=3 · 2 − 2 · 24

Krok 3. Upraszczamy mianownik

2 · 2 = 4 = 2.

=6 − 222
Odpowiedź6 − 222
Uwaga na częsty błądNajczęstszy błąd w tym typie to pomnożenie przez √2 tylko jednego wyrazu licznika. Licznik trzeba wziąć w nawias: (√3 − 2) · √2 = √6 − 2√2, a nie √6 − 2.
Przykład4 + 62
(4 + 6) · 22=42 + 122=42 + 232=22 + 3

√12 upraszczamy: 12 = 4 · 3 = 23. Na koniec dzielimy każdy wyraz licznika przez 2.

Odpowiedź22 + 3

Usuwanie niewymierności z mianownika to w moim kursie „Matematyka od podstaw do matury” aż cztery lekcje, po jednej na każdy typ zadań, a potem ten temat wraca w zestawach zadań z potęg i pierwiastków. Wszystko rozpisane krok po kroku, tak jak tutaj.

Zobacz kurs na Udemy

5Typ 4: suma albo różnica z pierwiastkiem w mianowniku

Gdy w mianowniku jest na przykład √3 − 1, mnożenie przez √3 nie pomoże, bo pierwiastek zostanie: (√3 − 1) · √3 = 3 − √3. Tu przydaje się wzór na różnicę kwadratów: (a − b)(a + b) = a2 − b2. Jeśli podniesiemy pierwiastek do kwadratu, zniknie.

Sposób: mnożymy przez wyrażenie sprzężone
ka − b·a + ba + b

Wyrażenie sprzężone to ten sam mianownik ze zmienionym znakiem w środku. Do √a − b sprzężone jest √a + b, a do √a + b sprzężone jest √a − b. Po wymnożeniu w mianowniku zostaje (√a)² − b² = a − b², czyli liczba bez pierwiastka.

Przykład13 − 1

Krok 1. Mnożymy przez wyrażenie sprzężone

13 − 1·3 + 13 + 1

Krok 2. Mianownik ze wzoru na różnicę kwadratów

(3 − 1)(3 + 1) = (3)2 − 12 = 3 − 1 = 2.

=3 + 12
Odpowiedź3 + 12
Przykład45 + 1

Mianownik ma plus, więc mnożymy przez wyrażenie z minusem:

4(5 − 1)(5 + 1)(5 − 1)=4(5 − 1)5 − 1=4(5 − 1)4=5 − 1
Odpowiedź5 − 1
Przykład27 − 5

Wzór działa też, gdy w mianowniku są dwa pierwiastki:

2(7 + 5)(7)2 − (5)2=2(7 + 5)7 − 5=7 + 5
Odpowiedź7 + 5
Przykład2 + 12 − 1

Licznik też zawiera pierwiastek, więc po pomnożeniu w liczniku dostaniemy kwadrat sumy: (2 + 1)2 = 2 + 22 + 1 = 3 + 22. W mianowniku: 2 − 1 = 1.

(2 + 1)(2 + 1)(2 − 1)(2 + 1)=3 + 221=3 + 22
Odpowiedź3 + 22
Uwaga na częsty błądMianownika nie można „rozdzielić”. 1/(√3 − 1) to nie 1/√3 − 1/1. Ułamek z sumą lub różnicą w mianowniku zawsze przekształcamy przez wyrażenie sprzężone.

6Bonus: pierwiastek trzeciego stopnia

Przy pierwiastku sześciennym mnożenie przez ten sam pierwiastek nie wystarczy, bo 32 · 32 = 34. Potrzebujemy trzech jednakowych czynników pod pierwiastkiem, więc mnożymy przez 34: 32 · 34 = 38 = 2.

232·3434=2342=34
Na maturze podstawowej

Usuwanie niewymierności z mianownika pojawia się na maturze najczęściej w zadaniach zamkniętych z działu liczb rzeczywistych: trzeba wybrać, której liczbie jest równe dane wyrażenie. Często jest to typ 4, z wyrażeniem sprzężonym i wzorem na różnicę kwadratów. Ta sama umiejętność przydaje się też w trygonometrii i geometrii, gdzie wyniki z pierwiastkiem w mianowniku zapisuje się w postaci uproszczonej.

Zadanie w stylu maturalnym (zamknięte)Liczba 25 − 1 jest równa:

A. 5 + 12
B. 5 − 12
C. 5 + 1
D. 5 + 14

Rozwiązanie: mnożymy przez wyrażenie sprzężone 5 + 1. W mianowniku 5 − 1 = 4, więc 2(5 + 1)4 = 5 + 12. Odpowiedź A. Odpowiedź D to wynik bez skrócenia dwójki, a B to pomylony znak.

Zadanie w stylu maturalnym (otwarte)Wykaż, że 12 − 1 − 12 + 1 = 2.

Rozwiązanie: usuwamy niewymierność z każdego ułamka. 12 − 1 = 2 + 12 − 1 = 2 + 1 oraz 12 + 1 = 2 − 12 − 1 = 2 − 1. Odejmujemy: (2 + 1) − (2 − 1) = 2. Lewa strona jest równa prawej, co kończy dowód. Uważaj na minus przed nawiasem: −(√2 − 1) to −√2 + 1.

7Najczęstsze błędy

Pierwszy błąd to mnożenie tylko mianownika przez pierwiastek, bez licznika, co zmienia wartość ułamka. Drugi to mnożenie przez pierwiastek tylko jednego wyrazu licznika, gdy licznik jest sumą. Trzeci to mnożenie przez sam pierwiastek, gdy w mianowniku jest suma, na przykład √3 − 1, zamiast przez wyrażenie sprzężone. Czwarty to błędne skracanie liczby spod pierwiastka z liczbą w mianowniku. Piąty to niedokończone upraszczanie: zostawienie √12 zamiast 2√3 albo nieskrócenie ułamka na końcu.

8Sprawdź się

Usuń niewymierność z mianownika samodzielnie, a potem kliknij, żeby zobaczyć rozwiązanie.

1. 33

3√3/3 = √3

2. 15

√5/5

3. 822

8√2/(2 · 2) = 2√2

4. 2 + 12

(2 + √2)/2

5. 12 + 1

(√2 − 1)/(2 − 1) = √2 − 1

6. 65 − 2

6(√5 + √2)/(5 − 2) = 2(√5 + √2)

7. 33 − 6

3(3 + √6)/(9 − 6) = 3 + √6

Pierwiastki, potęgi i cała matura krok po kroku

W kursie wideo „Matematyka od podstaw do matury” pierwiastki i usuwanie niewymierności z mianownika są rozpisane na osobne lekcje, a potem przećwiczone w zestawach zadań maturalnych z potęg i pierwiastków. Dalej przechodzisz przez logarytmy, funkcje, ciągi, geometrię, statystykę i prawdopodobieństwo. Oglądasz w swoim tempie i wracasz do lekcji, kiedy potrzebujesz.

Przejdź do kursu na Udemy
Facebook
Pinterest
Twitter
LinkedIn

KURS MATURALNY

Uczysz się do matury z matematyki?

Jeśli ten wpis Ci pomógł, ale masz w głowie:

„okej, ten temat ogarniam… ale co z całą resztą?”

to właśnie po to stworzyłam mój kurs maturalny.

Nie musisz skakać po przypadkowych filmach, wpisach i zadaniach ani zastanawiać się, czego uczyć się najpierw.

W kursie przechodzimy przez wszystko krok po kroku:

Najpierw Narzędziownia – czyli podstawy, na których najczęściej wykładają się zadania: ułamki, potęgi, pierwiastki, procenty, logarytmy i inne rzeczy, które „niby były”, ale jakoś nie chcą zostać w głowie.

Potem zadania maturalne – dział po dziale, dokładnie w takim stylu, jaki spotkasz na maturze.

Na końcu arkusze CKE – żebyś nie tylko znał/a teorię, ale umiał/a faktycznie usiąść do arkusza i liczyć.

Ty liczysz. Ja pilnuję, żeby to miało kolejność. 😎

Schemat jest prosty i brutalnie skuteczny:

zrozumienie → praktyka → powtórka → utrwalenie.

Zaczynasz od zera

3–4 miesiące

Masz już podstawy

4–6 tygodni